W 1949 został w Polsce wprowadzony realizm socjalistyczny, będący jednym z wykładników doktryny stalinizmu, a obowiązek ideowego i politycznego zaangażowania został narzucony również artystom. Sztukę awangardową nazwano wynaturzeniem, Salę Neoplastyczną zamalowano, a znajdujące się w niej eksponaty przeniesiono do magazynów. Mimo tych zupełnie nie sprzyjających sztuce nowoczesnej czasów, dzieła awangardowych artystów były w prowadzonym przez Mariana Minicha Muzeum Sztuki „przemycane” w galeryjnych ekspozycjach. Marian Minich prowadził wówczas zajęcia na UŁ, w czasie których, wbrew ogólnym nakazom przekazywał studentom wiedzę o sztuce awangardowej, a dla pracowników muzeum prowadził w swoim dyrektorskim gabinecie lub w salach oraz magazynach muzealnych specjalne wykłady o sztuce XX wieku. 12 IX 1949 r. Marian Minich został przez Radę Główną Ministerstwa Oświaty mianowany profesorem nadzwyczajnym przy Katedrze Historii Sztuki UŁ – co znalazło swój wyraz w odnośnych „Protokółach Rady Głównej” oraz życzeniach złożonych przez ówczesnego wiceministra Kultury i Sztuki – Włodzimierza Sokorskiego. Jednakże wobec zmienionych warunków politycznych oraz ciągłych walk, które prowadził o zachowanie kolekcji międzynarodowej sztuki nowoczesnej, nominacji na to stanowisko nie otrzymał, a katedra została zlikwidowana.