W 1960 dyrektor Minich poleca rekonstrukcję Sali Neoplastycznej, której wykonanie zleca Bolesławowi Utkinowi, czuwając osobiście nad tą realizacją. Marian Minich opracował odrębną, naukową metodę eksponowania w muzeach dzieł sztuki, dla której punktem wyjścia była teoria Wölfflina. Metoda ta polegała na dokładnej analizie każdego dzieła sztuki i włączenia go w specyficzny styl rozwojowy z punktu widzenia systematyki stylistycznej, nie zaś dotychczas stosowanej chronologii historycznej. Główny zarys swojej metody wystawienniczej przedstawił w pracy Rocznik Muzeum Sztuki w Łodzi 1930–1962 (Ł.1965), oraz w napisanej w 1958 r., a wydanej skrótowo, pośmiertnie w 1966 r., teoretycznej rozprawy z zakresu muzealnictwa, zatytułowanej O nową organizację muzeów sztuki. Praca ta wiele lat później ukazała się w całości, pod redakcją Pawła Brożyńskiego, w serii Klasycy Teorii i Historii Sztuki pod pierwotnie nadanym jej przez autora tytułem O nowy typ muzeów sztuki, zaś pracę traktującą o Muzeum Sztuki w Łodzi opublikował Marian Minich w artykule Miejskie Muzeum Historii i Sztuki w Łodzi, natomiast wspomnieniową historię powstania Muzeum opisał w książce Szalona galeria, nazwanej „książką – legendą” (prof.