Podczas bitwy o Francję dowodził 1 Pułkiem Artylerii, a po klęsce wojsk alianckich wraz z pułkiem ewakuowano go do Wielkiej Brytanii. W 1943 r. Liška został awansowany na generała brygady, a od marca tego roku dowodził Samodzielną Brygadą Czechosłowacką, która następnie przekształciła się w Samodzielną Czechosłowacką Brygadę Pancerną, by finalnie stać się 1 Czechosłowacką Brygadą Pancerną. Jednostka została przeniesiona do Francji w sierpniu 1944 r. Liška dowodził oblężeniem Dunkierki od października 1944 r. do maja 1945 r. 9 maja przyjął kapitulację niemieckiego garnizonu.
Okres powojenny Po wojnie Liška wrócił do Czechosłowacji, gdzie ponownie spotkał się z żoną i córką, które zostały uwolnione z niemieckich obozów koncentracyjnych; jego syn Jaroslav i starszy brat Josef zostali zastrzeleni podczas jednego z marszów śmierci. Liška został mianowany szefem sztabu Czechosłowackiej Armii Ludowej w kwietniu 1945 r. przez prezydenta Edvarda Beneša, ale nominacji nie zatwierdziły władze radzieckie. Zamiast tego Liška został dowódcą Akademii Wojskowej i awansowany na pełnego generała w 1946 r. Po praskim zamachu stanu w 1948 r. i wynikających z niego czystek wśród „londyńskich” oficerów został jednak zwolniony z wojska i zmuszony do opuszczenia kraju bez rodziny.