Przygotowania do głównego ataku rozpoczęły się 6 kwietnia ciężkim ostrzałem artyleryjskim wymierzonym w obronę Senio. Wczesnym popołudniem 9 kwietnia 825 ciężkich bombowców zrzuciło bomby kasetowe, a po nich średnie bombowce i myśliwce bombardujące. Od 15:20 do 19:10 wykonano pięć ciężkich ostrzałów artyleryjskich, trwających po 30 minut każdy, przeplatanych atakami z powietrza. Dla wsparcia operacji Nowozelandczyków, wzdłuż ich odcinka frontu rozmieszczono 28 pojazdów Churchill Crocodile i 127 pojazdów Universal Carrier z zamontowanym miotaczem płomieni. Indyjska 8 Dywizja Piechoty, nowozelandzka 2 Dywizja i polska 3 Dywizja Strzelców Karpackich (na odcinku 2 Korpusu Polskiego przy Trasie 9) zaatakowały o zmierzchu. W walkach, w których zdobyli dwa Krzyże Wiktorii wywalczone przez żołnierzy indyjskiej 8 Dywizji, do świtu 11 kwietnia dotarli do rzeki Santerno, 5,6 km od swoich pozycji wyjściowych. Nowozelandczycy dotarli do Santerno o zmroku 10 kwietnia, po czym udało im się przeprawić o świcie 11 kwietnia. Polacy podeszli pod Santerno nocą 11 kwietnia.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ofensywa wiosenna we Włoszech 1945 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.