Putkamer Baron II (Podkamer III Baron, Puttkamer, Putkamer I odmienny): W polu błękitnym rybogryf czerwony z ogonem rybim srebrnym. Klejnot: nad hełmem w koronie dwie oksze srebrne na złotych styliskach, w wachlarz, z takąż krokwią za nimi, na której trzy pióra strusie: błękitne, srebrne, czerwone. Labry: błękitne i czerwone, podbite srebrem.
Putkamer II (Podkamer, Puttkamer, Bradacice albo Oksza odmienny): W polu srebrnym trzy toporki czerwone w lewo (2 i 1). Klejnot: nad hełmem w zawoju czerwono-srebrnym smok skrzydlaty (zielony?). U Ostrowskiego toporki ustawione są w prawo, barwa pola i godeł są zamienione, zaś w miejsce smoka znajduje się pół gryfa.
Najwcześniejsze wzmianki Herb prawdopodobnie wywodzi się ze starszego herbu Święców, znanego z XIV wieku. Przemawia za tym kształt herbu oraz fakt, że Putkamerowie wywodzą się z kręgu rodowego Święców. Właściwy herb Putkamerów pojawił się po raz pierwszy na pieczęci Hansa Puttkammera z 1546 roku, ale pozbawiony był tam jeszcze klejnotu. Z klejnotem po raz pierwszy herb pojawił się na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 roku. Herb z gryfem w koronie, zwróconym w lewo oraz z okszami błękitnymi i piórami strusimi srebrnymi przedstawiony został w tzw. „Starym” herbarzu Siebmachera z połowy XVII wieku.