Pierwszy z tych herbów wymienia także herbarz Klingspora (Baltisches Wappenbuch, 1882).
Herb Putkamer II jest najprawdopodobniej błędną wizualizacją właściwego herbu Putkamerów. W formie takiej zapewne nie był nigdy używany. Jego opis i wizerunek podaje Jan Karol Dachnowski (Herbarz szlachty Prus Królewskich, ok. 1620). Herb ten Dachnowski miał widzieć na tumbie głównego ołtarza kościoła w Starogardzie. Informację o tym herbie (ale bez barw) powtórzył Kasper Niesiecki (Korona polska, 1728), który także uznało go za odmianę czeskiego herbu Bradacice. Niesiecki dodatkowo podał alternatywny opis herbu, gdzie jakby w tarczy umieszczone zostały elementy klejnotu właściwego herbu Putkamerów. Ta ostatnia informacja zakorzeniła się na tyle, że niektórzy członkowie rodu przyznawali się do pokrewieństwa z czeską szlachtą. Herb ten jako Putkamer II przytoczył Juliusz Karol Ostrowski, ale znacznie go przekształcił w stosunku do pierwotnego opisu.
Gałęzie rodziny Putkamerów, lub też inne rodziny wywodzące się z kręgu rodowego Święców pieczętowały się zazwyczaj podobnymi herbami. Zaliczyć tutaj można rodziny Górka oraz Reksin.