W dwudziestoleciu międzywojennym działała w Narodowej Organizacji Kobiet. Wraz z Alicją Czarlińską i Józefą Szebeko należała do Komitetu Trzech, którego zadaniem było opracowanie wytycznych ujednostajnienia prac wszystkich organizacji kobiecych w Warszawie, stojących na gruncie ideologii SN.

Od 1927 organizowała działalność Porozumienia Organizacji Współdziałających w Zwalczaniu Komunizmu, którego to w latach 1933–1936 była przewodniczącą. W 1928 została członkinią Komitetu Organizacyjnego Stronnictwa Narodowego (z ramienia OWP). Była wiceprzewodniczącą Polskiego Związku Zrzeszeń Własności Nieruchomej Miejskiej i w latach 1935–1938 Międzynarodowego Związku Właścicieli Nieruchomości Miejskich w Paryżu. W 1936 była organizatorką X Międzynarodowego Kongresu Własności Nieruchomej w Warszawie.

Podczas II wojny światowej działała w konspiracyjnej NOK oraz współpracowała z Delegaturą Rządu RP na Kraj. W czasie powstania warszawskiego zajmowała się kolportażem organu okręgu stołecznego SN, czyli „Warszawskiego Głosu Narodowego”.

Po wojnie uczyła języka angielskiego i francuskiego w liceum w Piotrkowie, a następnie w Sopocie.

Ostatnie lata swojego życia spędziła na Pomorzu.