Ruchy lewicowo-nacjonalistyczne na ogół nie promują idei wyższości (np. rasowej), jednak niektóre ich formy przyjęły rasistowskie tezy sprzyjające jednorodnemu społeczeństwu oraz sprzeciwiające się imigracji. Warto podkreślić, że nie istnieje jeden model lewicowego nacjonalizmu — pojęcie narodu może być definiowane na różne sposoby, co oznacza, że polityka lewicowa oparta na tożsamości narodowej może przybierać różne formy i stopnie inkluzywności.
W tym kontekście lewicowi nacjonaliści w całości lub w dużym stopniu odrzucają neoliberalizm oraz ingerencję instytucji ponadnarodowych. Opowiadają się za tym, aby państwa same podejmowały decyzje w kwestiach takich jak gospodarka, zdrowie i obrona.
Lewica narodowa ma swoje korzenie w jakobinizmie, jednym z nurtów rewolucji francuskiej, która jako pierwsza uznała naród za suwerenny podmiot. Lewica narodowa nie stanowi jednej doktryny. Pod względem społecznym reprezentuje wszystkie odcienie lewicowości od umiarkowanego reformizmu typu socjaldemokratycznego (np. Partia Rewolucyjno-Instytucjonalna, Republikańska Partia Ludowa w Turcji) po maoistowską ultralewicę (np. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny). Pod względem narodowym może reprezentować interesy narodów zarówno większościowych (np.