Podkreśliła, że nie należy go używać do wykluczania ludzi, ale raczej do ich włączania i tym samym dążyła do tego, aby termin ten miał zastosowanie do szerokiej grupy ludzi, a nie tylko osób z różnicami neurorozwojowymi, takimi jak autyzm, ADHD i dysleksja. Termin ten jest również używany jako pojęcie zbiorcze do opisania osób z nietypowymi cechami psychicznymi i behawioralnymi, na przykład zaburzeniami nastroju, osobowości i odżywiania. Zwykle wyklucza się jednak osoby z niekognitywnymi schorzeniami neurologicznymi, takimi jak mózgowe porażenie dziecięce, choroba Parkinsona i stwardnienie rozsiane. Pojęcie to bywa różnie tłumaczone na język polski, jako neuroatypowość, neuroodmienność, czy nieneurotypowość.
Neurotypowy () to neologizm szeroko stosowany w ruchu neuroróżnorodności jako określenie każdego, kto ma neurotyp wpisujący się w normę wzorców myślenia. Tak więc termin „neurotypowy” obejmuje każdego, kto nie jest autystyczny i nie ma ADHD, dysleksji, zaburzeń lękowych ani żadnych innych różnic, które można by uznać za neuroodmienne. Termin ten został przyjęty zarówno przez ruch neuroróżnorodności, jak i niektórych członków społeczności naukowej.
Wczesne definicje uznawały za neurotypowe osoby, które nie są autystyczne.