otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1992 r. profesora zwyczajnego. Ponadto wykładał m.in. na uczelniach w Stuttgarcie (1973) Austin (1974), Mediolanie (1975) Essen (1989) Leuven (1991), Neapolu, Santiago de Chile, Stuttgarcie i Tokio.
Specjalizował się w fizyce matematycznej i kwantowej teorii układów otwartych, która rozwijana przez niego w latach 70. stanowi podstawę kwantowej teorii informacji. Wraz z Vittorio Gorinim, Georgiem Sudarshanem oraz Goranem Lindbladem był współtwórcą jednego z równań (równanie GKS-L), które jest podstawowym równaniem opisującym otwarte układy kwantowe. Jest uważany za twórcę toruńskiej szkoły fizyki matematycznej. Prowadził także badania w zakresie teorii laserów, teorii odwzorowań dodatnich, kwantowego splątania i trójwymiarowego modelu Isinga.
W 2019 r. został laureatem Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w dziedzinie nauk matematyczno-fizycznych i inżynierskich za prace nt. teorii kwantowych układów otwartych.
Przypisy
Kategoria:Polscy fizycy XX wieku Kategoria:Polscy fizycy XXI wieku Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Urodzeni w 1938 Kategoria:Zmarli w 2021 Kategoria:Laureaci Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej – nauki matematyczno-fizyczne i inżynierskie