Dane taktyczno-techniczne „Imanta” był trałowcem o długości całkowitej 48,9 metra (46 metrów między pionami), szerokości 6,5 metra i zanurzeniu 1,5 metra (maksymalnie 1,8 metra). Wyporność standardowa wynosiła 265 ton, a pełna 310 ton. Siłownię jednostki stanowiły dwie pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy 750 KM, do których parę dostarczały dwa kotły Normand. Prędkość maksymalna napędzanego dwiema śrubami okrętu wynosiła 14 węzłów. Zapas paliwa płynnego wynosił 30 ton. Zasięg wynosił 1100 Mm przy prędkości 11 węzłów.
Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze działo przeciwlotnicze kalibru 75 mm M1925 L/35 oraz cztery karabiny maszynowe. Wyposażenie trałowe stanowił trał mechaniczny, a na pokład można było zabrać 30 min.
Załoga okrętu składała się z 39 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba „Imanta” został przyjęty do służby w marynarce łotewskiej pod koniec 1926 roku. Koniec służby nastąpił w sierpniu 1940 roku w wyniku aneksji Łotwy przez ZSRR. Jednostka została 19 sierpnia 1940 roku bez zmiany nazwy włączona do Floty Bałtyckiej. W październiku 1940 roku okręt otrzymał oznaczenie T-299.