Popyt na shin-hanga nigdy nie odzyskał popularności po wojnie, jednak niewielka liczba artystów kontynuowała tradycję. Twórcy tacy jak Shinsui Itō (1898–1972) i Tatsumi Shimura (1907–1980) nadal korzystali z systemu współpracy hanmoto w latach 60. i 70. XX wieku. W ostatnich dziesięcioleciach XX wieku wydawcy skoncentrowali się na tworzeniu reprodukcji shin-hanga z początku XX wieku, tymczasem sōsaku-hanga cieszyła się ogromną popularnością i prestiżem na międzynarodowej scenie artystycznej. Na początku XXI wieku nastąpił ponowny wzrost popularności shin-hanga, zwłaszcza popytu na grafiki wcześniejszych mistrzów, takich jak Hasui Kawase (1883–1957) i Hiroshi Yoshida (1876–1950), a także nowych artystów kontynuujących estetykę shin-hanga takich jak Paul Binnie (1967–).
Przedmiot i technika Nostalgiczny i romantyczny obraz Japonii, pokazywany przez artytów shin-hanga, pokazuje, w jaki sposób postrzegali oni swoje środowisko w trakcie transformacji. Większość pejzaży shin-hanga (które stanowią siedemdziesiąt procent grafik shin-hanga) przedstawia miejsca ukryte i spokojne. Artyści tacy jak Hasui Kawase nadawali swoim dziełom atmosferę snu i marzeń, przekazującą tęsknotę za wiejskimi korzeniami i tradycyjną drewnianą architekturą, która zanikała w miastach takich jak Tokio.