Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i uczestniczył w działaniach podczas wojny polsko-ukraińskiej: w styczniu 1919 był sekcyjnym oddziału sztabowego gen. Tadeusza Rozwadowskiego, a w kwietniu 1919 był palaczem pociągu pancernego „Odsiecz 1”, funkcjonującego na froncie galicyjskim. Według Pawła Kosiny był dowódcą pociągu pancernego podczas odsieczy Lwowa i wówczas został ranny, a wskutek tego został trwałym inwalidą wojennym . Według wersji przekazanej przez rodzinę od 1919 do 1920 był porucznikiem 24 pułku artylerii polowej. Został zweryfikowany w stopniu porucznika rezerwy artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Według stanu z 1921 jego oddziałem macierzystym był 7 pułk artylerii polowej, a on jako porucznik pełnił służbę w Dowództwie Miasta Lwów. W 1923 był oficerem rezerwowym 24 p.a.p. z Jarosławia i był wówczas żołnierzem niezdolnym do służby wojskowej. Działał w Związku Legionistów Polskich.