Po II wojnie światowej Armia Czerwona zajęła miasto 18 stycznia 1945 roku. Nowe polskie władze powierzyły kierownictwo szkoły technicznej Stefanowi Kiełbasińskiemu. Zmienił się wówczas charakter placówki – przestała być ona szkołą kształcącą wyłącznie do pracy w przemyśle – profile poszerzono o klasy usługowe. Po wojnie rozpoczęły się też pierwsze nabory żeńskie. Przez kilka powojennych lat dyrekcja zabiegała u władz o pozyskanie nowych budynków na warsztaty. Kilka lat później udało się przejąć budynki przy ul. Farbiarskiej 19/23, a w latach 1948–1949 dwa budynki przy dzisiejszej ulicy św. Antoniego 57. W 1946 roku w szkole uczyło się 378 osób, w tym 119 dziewcząt. W latach 50. XX wieku ofertę szkoły poszerzono o profil elektryczny, jednocześnie zmieniając nazwę placówki na „Państwowa Średnia Szkoła Zawodowa”. Szkoła zmieniła również lokalizacje na dawną manufakturę Augspachów oraz dwupiętrowy budynek przy ul. Armii Czerwonej 12, gdzie mieściły się warsztaty. Od roku szkolnego 1952/1953 dyrektorem został Jan Gajda. W czasie zarządzania dyrektora Gajdy uczniowie kształcili się dodatkowo również na kierunkach: tokarz, ślusarz, sprzedawca.