Aktywny politycznie w okresie Wiosny Ludów. Współautor adresu ziemian obwodu sądeckiego do cesarza (24 kwietnia 1848). Przewodniczący Rady Narodowej w Nowym Sączu, a od maja Rady Narodowej Centralnej we Lwowie. Poseł do Sejmu Konstytucyjnego w Wiedniu i Kromieryżu (10 lipca 1848 – 7 marca 1849), wybrany w lipcu 1848 w galicyjskim okręgu wyborczym TymbarkJózef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848–1918, Warszawa 1996, s. 348.. W parlamencie należał od 11 sierpnia 1848 do „Stowarzyszenia” skupiającego demokratycznych posłów polskichProtokoły Koła Polskiego w wiedeńskiej Radzie Państwa (lata 1867–1868), oprac. Zbigniew Fras i Stanisław Pijaj, Kraków 2001, s. 28. Opowiadał się wraz z nim przeciw odszkodowaniu dla dotychczasowych właścicieli ziemian za zniesienie pańszczyzny, a także za wykluczeniem sankcji cesarskiej dla aktów ustawodawczych. Zwolennik sformułowanej przez Franciszka Palackiego idei austroslawizmu, zakładającej przekształcenie Austrii w państwo federacyjne z większością słowiańską. Podczas rewolucji w Wiedniu w październiku 1848 członek Wydziału Nieustającego zawieszonego w tym czasie parlamentu. W tym czasie wielokrotnie występował w roli mediatora między wojskiem a tłumem.