Lucjusz Domicjusz Aurelian (; ur. 9 września 214 w Mezji lub Sirmium, zm. jesienią 275 w okolicach Byzantion, obecnie Stambuł) – cesarz rzymski w latach 270–275. Był jednym z wybitniejszych władców drugiej połowy III wieku. Po długich latach wewnętrznych zamieszek, niepokojów i nieustannych rebelii, twardą ręką zaczął wyprowadzać cesarstwo z kryzysu.
Pochodzenie Pochodził z niezamożnej iliryjskiej rodziny z Mezji Dolnej, w regionie naddunajskim. Służył w armii rzymskiej, gdzie dowodził jednostką kawalerii w okresie panowania Galiena (253–268); tam też poznał cesarza Klaudiusza II (268–270).
Panowanie Dojście do władzy Po śmierci Klaudiusza II, Senat zaproponował, by cesarzem rzymskim został jego brat Kwintyllus. Ten nie miał jednak poparcia wśród wojska i jego pozycja jako władcy była bardzo niestabilna. W związku z tym Aurelian, rozpuszczając plotkę, że przed śmiercią to jego, a nie Kwintyllusa wyznaczył na następcę Klaudiusz, zyskał poparcie armii i ogłosił się cesarzem.