Ján Horecký (ur. 8 stycznia 1920 w Stupawie, zm. 11 sierpnia 2006 tamże) – słowacki językoznawca. Do jego zainteresowań naukowych należały: leksykologia, leksykografia, terminologia, gramatyka, stylistyka, kultura językowa, językoznawstwo ogólne, łacina.
Życiorys W latach 1939–1944 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie (język słowacki i łacina). W 1944 r. otrzymał „mały doktorat” (PhDr.); w 1956 r. uzyskał stopień kandydata nauk, w 1964 r. zaś stopień doktora nauk. W 1968 r. został mianowany profesorem. Przez prawie 50 lat był zatrudniony w Instytucie Językoznawstwa Słowackiej Akademii Nauk i Sztuk.
Rozwinął teorię i metodologię badań lingwistycznych w Słowacji. Był prekursorem nowoczesnych badań terminologicznych na gruncie słowackim. Istotny jest również jego wkład w dziedzinie kultury języka. Opracował oryginalną teorię języka literackiego. Położył podwaliny pod badania fonologii i gramatyki słowackiej, inspirowane impulsami generatywnymi.
Autor ok. 30 monografii. Jego dorobek obejmuje m.in.