Bernarda Montgomery’ ego, który uznał, że potrzebuje pięciu portów przy kanale La Manche: Hawru, Dieppe, Boulogne, Calais oraz Dunkierki do zaopatrywania 21 Grupy Armii, jeśli podjęta zostanie próba przeniesienia walk na terytorium Niemiec bez uprzedniego otwarcia dostępu do portu w Antwerpii. Większość portów została ufortyfikowana, a ich garnizony otrzymały rozkaz utrzymywania fortec tak długo, jak to możliwe.
Dowódca twierdzy Calais, ppłk Ludwig Schröder nazwał podległy mu garnizon, składający się z 7,5 tys. spieszonych marynarzy Kriegsmarine, personelu naziemnego Luftwaffe i garstki żołnierzy wojsk lądowych, z których tylko 2,5 tys. nadawało się do wykorzystania w walce jako piechota, „zwykłymi śmieciami”. Wielu żołnierzy garnizonu to francuscy Volksdeutsche prawie bez przeszkolenia wojskowego oraz Hiwisi (tzw. ochotnicy wyciągnięci z obozów jenieckich w Europie Wschodniej, najczęściej byli żołnierze Armii Czerwonej). Morale było bardzo niskie, a żołnierze niezwykle podatni na aliancką propagandę.