został także zastępcą profesora na Uniwersytecie i Politechnice we Wrocławiu, gdzie zorganizował Katedrę Pomiarów Maszyn i był jej kierownikiem. W 1946 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a trzy lata później otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Od 1951 r. pracował na oddzielonej od uniwersytetu Politechnice Wrocławskiej. Był twórcą Wydziału Mechaniczno-Energetycznego Politechniki Wrocławskiej i w latach 1956–1958 oraz 1963–1968 pełnił funkcję jego dziekana, a od 1968 r. objął posadę dyrektora Instytutu Miernictwa, Automatyzacji i Budowy Urządzeń Termoenergetycznych, który zorganizował od podstaw.

Specjalizował się w miernictwie procesów cieplnych, eksploatacji maszyn i urządzeń termoenergetycznych oraz wybuchowości materiałów. Wypromował 12 doktorów, w tym ośmiu późniejszych profesorów Politechniki Wrocławskiej.