Dwudziestolecie międzywojenne. Siedziba WKS Łódź. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, tereny te zostały przekazane Wojsku Polskiemu. Placu Sellina został podzielony na dwie części: we wschodniej części powstało miejsce do ćwiczeń, musztry i apeli dla żołnierzy, natomiast w zachodniej części placu zaczęto tworzyć teren do uprawiania sportu dla drużyn żołnierskich.
Otwarcie stadionu nastąpiło w 1921 roku. Uroczystego pierwszego kopnięcia piłki dokonał ówczesny dowódca Okręgu Generalnego "Łódź" – gen. Jan Rządkowski. W pierwszych latach użytkowany był przez drużyny piłkarskie skoszarowanych w tym rejonie 28 i 31 pułków strzelców kaniowskich. W 1925 roku boisko przebudowano na pełnowymiarowe boisko piłkarskie - jedno z nielicznych wówczas w Łodzi.
Od 9 lipca 1926 roku, gdy decyzją dowództwa IV Okręgu Korpusu kluby sportowe 28 psk, 31 psk i 4. Dyonu Żandarmerii zostały połączone w Wojskowy Klub Sportowy Łódź – stał się oficjalnym obiektem klubu.