Opisywane tu dokumenty przechowywane są w Archiwum Państwowym w Gdańsku.
Herbowni Sławutowski (Schlantow, Schlatau, Schlatow, Schlauschau, Schlautatu, Schlautow, Schlavetow, Schlavtafski, Schlavtowski, Slautow, Slautowski, Slavtaw, Slawthowski, Slawtoffszky, Slawtowszki, Sławantowski, Sławtowski, błędnie Sławkowski. Rodzina ta wywodzi się od rodziny Ściborowiczów, ponieważ takim patronimikiem posługiwali się najdawniejsi jej przedstawiciele.
Rodzina Sławutowskich Rodzina w zasadzie nie jest znana heraldykom. Nazwisko rodziny wywodzi się od wsi Sławutowo koło Pucka. Za jej najdawniejszego przodka uważa się kasztelana tczewskiego Ścibora wzmiankowanego w 1253. Jego syn, również Ścibor, kasztelan pucki w latach 1271-1289, zmarł około 1300 roku. W roku 1277 otrzymał wsie Sławutowo i Żelistrzewo. Ścibor miał trzech synów: Ścibora, Mikołaja i Bernarda. Od tego pokolenia rodzina posługiwała się patronimikiem Ściborowicz. Ścibor Ściborowicz i jego krewniak Jan z Kacka opieczętowali w 1440 roku akt przystąpienia do Związku Pruskiego. W roku 1526 Maciej Sławutowski uzyskał potwierdzenie nadania z 1277 roku. Był on także pierwszym, który użył nazwiska odmiejscowego.
Bibliografia
Kategoria:Kaszubskie herby szlacheckie Kategoria:Herby własne