Po latach organizacja ta zaprzestała działalności, a jej rolę przejęła Armada Española i państwowa spółka Remolques Marítimos SA w ratownictwie na otwartym morzu oraz Czerwony Krzyż w ratownictwie na plażach i wybrzeżach.
W 1979 roku władze hiszpańskie ratyfikowały w Hamburgu Konwencję Międzynarodową o poszukiwaniu i ratownictwie morskim SAR 79, która weszła w życie w 1985 roku. Umowa ta definiuje konieczność organizacji sieci centrów odpowiedzialnych za koordynację zasobów ludzkich i materialnych na potrzeby realizacji misji ratowniczych.
Marynarka Wojenna z firmą Remolques Marítimos SA jako jedynymi podmiotami zajmującymi się ratownictwem morskim w Hiszpanii, o łącznej długości 7880 km linii brzegowej i obszarze odpowiedzialności morskiej ponad 1 500 000 km², nie miały wystarczających środków, aby spełnić wymogi tej umowy. W 1989 roku opublikowano Plan Nacional de Salvamento (dosł. Narodowy Plan Ratownictwa) dotyczący budowy dwóch centrów koordynacji ratownictwa i krajowego centrum koordynacji, a także wynajmu pierwszych statków i śmigłowców w celu zapewnienia środków do przyszłej Sociedad de Salvamento y Seguridad Marítima.