Po zakończeniu budowy zajezdni tramwajowej przy ul. Sierakowskiej, w 1881 uruchomiono linię tramwaju konnego prowadzącą z placu Muranowskiego do rogatek Mokotowskich.
Około 1900 pałac Murano rozebrano, a na jego miejscu powstały kamienice czynszowe. Z uwagi na lokalizację w dzielnicy północnej zamieszkała w nich głównie ludność żydowska. Kamienice znajdujące się przy placu były przypisane do numeracji ulicy Muranowskiej: od nr 8 do 16 po stronie parzystej (północnej) i od nr 9 do 23 po stronie nieparzystej (południowej).
W 1908 przejeżdżające przez plac tramwaje konne zostały zastąpione tramwajami elektrycznymi. W 1930 na placu urządzono dwa skwery ogrodzone metalowymi balustradami. W latach 30. plac łączyła z Dworcem Głównym linia autobusowa „C”.
W listopadzie 1940 plac w całości znalazł się w warszawskim getcie. W latach 1941–1942 z placu kursowała wewnętrzna linia tramwajowa oznaczona Gwiazdą Dawida (od lutego do grudnia 1941 do tzw. małego getta, a od grudnia 1941 do prawdopodobnie lipca 1942 jako linia okólna w dużym getcie). W czerwcu 1942 z dzielnicy zamkniętej wyłączono obszar między ulicami: Bonifraterską, Muranowską, Pokorną i Żoliborską, tj. również budynki znajdujące się w północnej pierzei placu.