Jak wskazują teksty pochodzące z okresu od panowania Nabuchodonozora II (604–562 p.n.e.) do panowania Nabonida (556–539 p.n.e.) noszony był on w Babilonii przez wysokich urzędników królewskich, którzy odpowiedzialni byli za królewski skarbiec w Babilonie. Na to, że tytuł ten w Babilonii oznaczać musiał „naczelnego skarbnika”, zdają się też wskazywać teksty z okresu achemenidzkiego, w których używany był on zamiennie z zapożyczonym z języka staroperskiego tytułem ganzabarru, który oznaczał właśnie skarbnika. Z zachowanych tekstów wiadomo, iż babiloński rab kāṣirī posiadał władną administrację (bīt rab kāṣirī) z własnym zarządcą (rab bīti), sługami i niewolnikami. Jednym ze znanych dostojników noszących tytuł rab kāṣirī był Nabu-zer-ibni, który wymieniany jest w jednej z inskrypcji Nabuchodonozora II w grupie sześciu najwyższych dostojników pałacowych.
Przypisy
Bibliografia hasło kāṣiru (znaczenia A i B), w: The Assyrian Dictionary, tom 8 (K), The Oriental Institute, Chicago 1971, s.