Nizamiego w Baku (1940) i Azerbejdżańskiego Konserwatorium Państwowego (1939), Instytutu Politechnicznego, budynek mieszkalny pracowników Rady Bakijskiej (1938; obecnie budynek Rady Ministrów Azerbejdżanu), budynek Ludowego Komisariatu Przemysłu Spożywczego Azerbejdżańskiej SRR (1937–1939) i inne budynki użyteczności publicznej, w tym instytuty i biblioteki. Łącznie stworzył ponad 200 projektów budowli, z których większość została zrealizowana. Był również autorem wielu pomników, m.in. Nizamiego (1949). Napisał wiele prac z zakresu architektury i urbanistyki. Od 1947 do 1992 stał na czele Zarządu Architektów Azerbejdżańskiej SRR, jednocześnie 1975-1991 był sekretarzem Związku Architektów ZSRR i 1948–1988 dyrektorem Instytutu Architektury i Sztuki Azerbejdżańskiej SRR. W 1939 został profesorem, a w 1950 doktorem architektury. W latach 1954–1962 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 4. i 5. kadencji, trzykrotnie pełnił również mandat deputowanego do Rady Najwyższej Azerbejdżańskiej SRR. Pozostał osobą bezpartyjną.