W latach 1961–1972 trenował Polonię Bydgoszcz, z którą dwukrotnie sięgnął po brązowy medal mistrzostw Polski (1964, 1965).

Pracę w klubie łączył jednocześnie z pracą w reprezentacji Polski, w której w latach 1964–1965 był asystentem Mariana Jeżaka, a w latach 1966–1965 był głównym selekcjonerem Biało-Czerwonych, którą prowadził na trzech turniejach o mistrzostwo świata (1966 – 8. miejsce (spadek), 1967 – brak awansu mimo zwycięstwa w Grupie B z powodu pomniejszenia Grupy A na turniej 1969, co było jedną z przyczyn rezygnacji z udziału Biało-Czerwonych na igrzyskach olimpijskich 1968 w GrenobleGrenoble 1968, 1969 – 2. miejsce w Grupie B). Potem trenował w latach 1972–1974 reprezentację Polski U-19, którą prowadził na dwóch turniejach o mistrzostwo Europy juniorów (1973 – awans do Grupy A, 1974 – 5. miejsce)

W sezonie 1975/1976 prowadził II ligową Cracovię (3. miejsce w Grupie Południowej), po czym wrócił do Bydgoszczy, gdzie w latach 1976–1980 ponownie prowadził Polonię Bydgoszcz, w sezonie 1982/1983 BKS Bydgoszcz (8. miejsce w lidze) oraz w sezonie 1987/1988 po raz trzeci, tym razem II ligową Polonię Bydgoszcz (2.