Z przyczyn chronologicznych jest całkowicie wykluczone, aby – jak chce legenda – w młodości należał do kompanii Janosika.
Wszystkie znane źródła są zgodne co do niespotykanego wzrostu Gałajdy (miał przerastać stosunkowo wysokich ludzi o więcej niż głowę), zapewne zatem cierpiał na gigantyzm. Wiadomo także, że odznaczał się niepospolitą siłą – według legend był w stanie samodzielnie podnieść konia lub szałas. Nie używał broni palnej, preferując ciupagę, i unikał stosowania zbędnej przemocy. Walery Eljasz nie uważał go za prawdziwego zbójnika, pisząc o „niejakim Gesłajdzie, rabusiu i zwyczajnym złodzieju wałęsającym się po halach, gdzie dowodził bandą urwisów”. W pobliżu roku 1850 (być może około 18 sierpnia 1852, ale nie jest to pewne) Rusnak i jego kompania salwowali się ucieczką, natknąwszy się w Koperszadach na wycieczkę księdza Stolarczyka z przeważającą liczebnie grupą górali. Zbójnik nigdy nie został schwytany i osądzony, choć jedna z najbardziej znanych legend opisuje jego mało prawdopodobną ucieczkę z zamku w Niedzicy. Ludność zapamiętała go jako dobrodusznego obrońcę ubogich, który lubił muzykę i garnął się do kobiet. Twierdzono, że dysponował magiczną spinką odbijającą pociski, niekiedy też mylnie określano go mianem bacy.