Następnie w Żninie na Pałukach organizował zbrojną pomoc w ubezpieczaniu wyzwolonego miasta, w trakcie którego został lekko ranny. 8 stycznia 1919 r. dowodził natarciem w krwawej bitwie o Szubin, w której został ciężko ranny i dostał się do niewoli niemieckiej. Zmarł w bydgoskim szpitalu 13 stycznia 1919 r. mały|Ulica upamiętniająca Władysława Wiewiórowskiego w Miłosławiu Pochowano go na cmentarzu parafialnym w Miłosławiu 19 stycznia 1919, a jego pogrzeb przekształcił się w manifestację patriotyczną. We wspólnym grobie spoczywa także jego żona Emilia oraz syn Andrzej (1914-1984)Elżbieta Gajewicz, "Historia spisana z nagrobków na cmentarzu w Miłosławiu", Miłosław 2003, s. 14, oficer 15 Pułku Ułanów Poznańskich.
Upamiętnienie i odznaczenia Pośmiertnie odznaczony został: Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari – pośmiertnie, 8 kwietnia 1921 „za walki z niemcami w Poznańskiem” Krzyżem Walecznych Krzyżem Niepodległości z Mieczami Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym
Jego imieniem nazwano ulice w Szubinie, Miłosławiu, Wrześni i Krotoszynie, został także upamiętniony obeliskiem przy leśniczówce w BagatelcePaweł Anders, Patroni wielkopolskich ulic, Poznań 2006, s.