W przypadku anionów innych, niż chlorki, naukowcy wykorzystują badania antyportu Cl-/NO3- zastępując azotany innym anionem. W ten sposób można śledzić antyport Cl-/A- pośrednio, monitorując tak naprawdę transport chlorków. Natomiast podczas interpretacji uzyskanych wyników należy zachować ostrożność. Pomiary pośrednie zawsze pozostawiają niepewność co do prawdziwych przyczyn obserwowanego sygnału. W najgorszym przypadku interesujący nas anion może w ogóle nie być zaangażowany w proces, który prowadzi do generowania sygnału (powstanie takiego sygnału może być np. spowodowane symportem H+lub kation/Cl-).
Metoda NMR Alternatywną metodą badania transportu oksoanionów jest wykorzystanie spektroskopii NMR. Pozwala ona rozróżnić aniony wewnątrz i na zewnątrz pęcherzyków pod warunkiem, że po jednej stronie membrany znajduje się odpowiedni odczynnik przesunięcia chemicznego. Najczęściej w tym celu wykorzystuje się jony paramagnetyczne (np. Mn2+, Fe3+), które wpływają na rezonans jądrowy atomów badanych anionów (HCO3-, SO42-) po jednej stronie membrany. Jednak ze względu na długi czas pomiaru widm NMR w porównaniu z typowymi czasami transportu, metoda ta nie pozwala na otrzymanie wyników kinetycznych. Wadą metody NMR jest również wysoki koszt wzbogaconych izotopowo odczynników. Zobacz też chemia supramolekularna syntetyczne anionofory receptor białka błonowe transport aktywny
Przypisy
Kategoria:Aniony