1 stycznia 1898 r. Wannowski został zdymisjonowany ze stanowiska ministra wojny i mianowany do Rady Państwa. 20 lutego 1899 r. powierzono mu śledztwo w sprawie niepokojów studenckich rozpoczętych strajkiem w 1899 r. Raport Wannowskiego okazał się krytyczny wobec działań policji i ministerstwa oświaty.
W 24 marca 1901 r. został mianowany ministrem edukacji. Podjął mało skuteczne próby zliberalizowania systemu oświaty: zwolniono studentów wcielonych karnie do wojska i zaprzestano praktykowania tej kary, stworzono pewne możliwości organizowania korporacji akademickich, kół naukowych i literackich, stołówek itp. Zniósł obowiązek nauki greki w większości gimnazjów klasycznych, pozostawiając go jako zajęcia fakultatywne dla kandydatów na studia uniwersyteckie.
1 kwietnia 1902 r. przeszedł na emeryturę.
Pochowany na cmentarzu Nikolskim przy ławrze Aleksandra Newskiego w Petersburgu.
Awanse podporucznik (11.04.1843 r.) podporucznik (15.04.1845 r.) sztabskapitan (03.04.1849) kapitan (06.12.1853) pułkownik (06.04.1855) generał major (30.08.1861) generał porucznik (26.10.1868) generał adiutant (26.02.1878) generał piechoty (15.05.1883)