Wacław Żebrowski (ur. 1877, zm. 1931) – duchowny katolicki oraz mariawicki, a następnie wiodący twórca związku religijnego pn. Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan (przewodniczący w latach 1913–1929).
Życiorys Był synem Stanisława i Antoniny z d. Lewandowskiej. Został wyświęcony na kapłana katolickiego. W latach 1904–1905 był wikariuszem w Chorzelach, następnie wykonywał posługę w parafii Ducha Świętego w Kadzidle. Przeniesiono go do parafii Ciechanów. Stamtąd już jako misjonarz mariawicki wrócił do parafii Kadzidło, gdzie we wsi Długi Kąt zorganizował wspólnotę mariawicką. W 1906 został proboszczem parafii mariawickiej w Lublinie i stanowisko to zajmował do 1909. Przyjeźdżał do Długiego Kąta, gdzie głosił nauki i udzielał sakramentów. W 1907 poświęcił kamień węgielny pod kościół mariawicki w Długim Kącie. W 1910 był proboszczem trzech mariawickich parafii w Warszawie na: Czerniakowie (ul. Szara 8), na Pradze (ul. Skaryszewska 12) i Woli (ul. Karolkowa 2), a także proboszczem parafii w Sosnowcu na Pogoni (ul. Maryacka). W 1911 zakwestionował szereg praktyk mariawityzmu i domagał się wprowadzenia spowiedzi powszechnej. W konsekwencji w 1911 został wykluczony z Kościoła Mariawitów. Następnie odbył podróż do USA w celu uzyskania od Franciszka Hodura święceń biskupich w Polskim Narodowym Kościele Katolickim.