miejsce w biegu na 400 metrów na igrzyskach olimpijskich w 1980 w Moskwie.
Była mistrzynią Finlandii w biegu na 200 metrów w latach 1972, 1976–78 i 1980 oraz w biegu na 400 metrów w latach 1972, 1973 i 1978–1980.
Pięciokrotnie poprawiała rekord Finlandii w sztafecie 4 × 400 metrów do czasu 43,95 s (30 sierpnia 1975 w Helsinkach) i sześciokrotnie w sztafecie 4 × 400 metrów do rezultatu 3:25,7 (8 września 1974 w Rzymie). Ten ostatni rezultat jest obecnym (listopad 2019) rekordem Finlandii.
W 1981 została jedną z dwóch pierwszych kobiet członkiń Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (drugą była Flor Isava-Fonseca z Wenezueli). Działała w nim w wielu komisjach. Złożyła rezygnację z członkostwa MKOl w 1999, gdy wyszło na jaw, że jej ówczesny mąż Bjarne Häggman był płatnym konsultantem komitetu organizacyjnego Salt Lake City przy wyborze gospodarza zimowych igrzysk olimpijskich w 2002. Pirjo Häggman była również członkiem Fińskiego Komitetu Olimpijskiego w latach 1981–1999 oraz wiceprzewodniczącą Fińskiej Federacji Lekkoatletycznej w