Hans-Ulrich Freiherr von Luck und Witten, w literaturze wymieniany zazwyczaj jako Hans von Luck (ur. 15 lipca 1911 we Flensburgu, zm. 1 sierpnia 1997 w Hamburgu) – niemiecki wojskowy, pułkownik Wehrmachtu służący podczas II wojny światowej w szeregach 7 Dywizji Pancernej i 21 Dywizji Pancernej.
Życiorys Urodził się w pruskiej rodzinie wojskowej. Jego ojciec, Otto von Luck służył w Kaiserliche Marine i zginął podczas I wojny światowej. W 1929 r. młody von Luck wstąpił do Reichswehry. W latach 1931–1932 przeszedł szkolenie piechoty w Dreźnie pod kierunkiem Erwina Rommla. 30 czerwca 1934 r. jednostka von Lucka wzięła udział w nocy długich noży, aresztując kilku członków SA w Szczecinie.
W 1939 r. został dowódcą kompanii w batalionie rozpoznawczym 2 Dywizji Lekkiej, z którą wziął udział w agresji na PolskęVon Luck, op. cit., s. 32.. Przeniesiony wraz z całą jednostką do 7 Dywizji Pancernej gen. Rommla, w jej szeregach brał udział w kampanii francuskiej, pod koniec której mianowano go dowódcą batalionu rozpoznawczego. Następnie w stopniu kapitana jako oficer sztabowy 7 Dywizji Pancernej służył podczas operacji BarbarossaVon Luck, op. cit., s. 66.. Ze swoją jednostką przeszedł przez Wilno, Mińsk i Witebsk do Smoleńska. Po odwrocie spod Moskwy został wycofany z frontu wschodniego i awansowany na majora.