W czerwcu 1934 roku Bolesław Baranowski na tym szybowcu wziął udział w rajdzie powietrznym, na holu za samolotem RWD-8, ze Lwowa do Bukaresztu i z powrotem.
Latem 1934 roku szybowiec został skierowany na badania do Instytutu Techniki Szybownictwa we Lwowie. 11 lipca 1934 roku Adam Nowotny odbywał na nim lot doświadczalny, podczas którego kierowana przez niego maszyna rozbiła się na lotnisku w Skniłowie. Pilot zmarł po kilku dniach w szpitalu. Uszkodzony szybowiec poddano kolejnym modyfikacjom, zmianie uległ obrys płata na trapezowy. Tak poprawiony szybowiec stał się pierwowzorem wersji oznaczonej jako SG-3bis/35.
Siedem szybowców SG-3 wzięło udział w III Krajowych Zawodach Szybowcowych w Ustjanowej. Bolesław Baranowski podczas tych zawodów wykonał najdłuższy przelot na odległość 140 kilometrów, a Szczepan Grzeszczyk otrzymał nagrodę dla konstruktora szybowca, na którym dokonano najlepszego wyczynu podczas zawodów.
W czerwcu 1935 roku szybowiec SG-3, pilotowany przez Stanisława Piątkowskiego, wziął udział w rajdzie do państw bałtyckich. Szybowiec, na holu za RWD-8, wykonał lot na trasie Warszawa – Wilno – Ryga – Tallinn – Tartu – Helsinki – Turku i z powrotem.