Nene Hatun (ur. 1857 w Erzurum, zm. 22 maja 1955 tamże) – turecka bohaterka narodowa, ochotniczka walcząca w obronie fortu Aziziye przeciwko wojskom rosyjskim w czasie wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878).

Życiorys Córka Hüseyina i Zelihy. Urodziła się na przedmieściach Erzurum, we wsi Aziziye, sąsiadującej z fortyfikacjami broniącymi miasta. W czasie ataku wojsk rosyjskich na fort Aziziye (7 listopada 1877) ciężko ranny został brat Nene, Hasan i wkrótce zmarł z powodu odniesionych ran. Dwa dni później fort został zajęty przez wojska rosyjskie. Kiedy wieści o zajęciu fortu przez wroga dotarły do domu, Nene złożyła przysięgę, że pomści śmierć brata. Zostawiła w domu dwoje małych dzieci i uzbrojona w karabin swojego brata oraz siekierę przyłączyła się do kontrataku tureckiego na utracony fort. Większość atakujących stanowili miejscowi chłopi, uzbrojeni w siekiery i narzędzia rolnicze. W ataku zginęło ponad tysiąc Turków, ale pozostali wdarli się do fortu, wyłamując metalowe drzwi. W walce wręcz zginęła większość załogi rosyjskiej. Na pobojowisku znaleziono ranną i nieprzytomną Nene Hatun, która trzymała w rękach zakrwawioną siekierę. Po wyleczeniu powróciła do rodzinnej wsi, gdzie mieszkała do końca swojego życia. W 1878 straciła męża, a jeden z jej synów zginął w czasie I wojny światowej.