Teorię rozwinęli naukowcy europejscy w międzynarodowym projekcie finansowanym przez European Cooperation in Science and Technology realizowanym w latach 2014–2018Cyber Parks, Fostering knowledge about the relationship between Information and Communication Technologies and Public Spaces supported by strategies to improve their use and attractiveness i w ramach którego Michał Klichowski opracował oraz zweryfikował w drodze eksperymentalnej koncepcję uczenia się na terenie cyberparków, zgodnie z zasadą, że naturalne otoczenie, wzbogacone o wymiar technologiczny, stanowi atrakcyjną przestrzeń do nauki.
Zgodnie z ustaleniami KlichowskiegoKlichowski, M. (2017). Learning in CyberParks. A theoretical and empirical study. Poznan: Adam Mickiewicz University Press. pp. 266. cyberparki powinny być zaprojektowane w sposób przyjazny dla osób wyposażonych w urządzenia mobilne, a zatem stwarzać możliwość siadania na ławkach, trawie czy w innych miejscach, a zatem w sposób nie prowadzący do niebezpiecznego, z urazowego punktu widzenia, spacerowania z urządzeniami. Usytuowanie miejsc do siedzenia winno uwzględniać możliwość aktywności fizycznej w trakcie przerw w korzystaniu z urządzeń. Niezbędnym wyposażeniem cyberparku winny być też stoły lub siedziska z ładowarkami, jak również altany dające cień i chroniące przed opadami atmosferycznymi.