thumb|240px|Podpis Alojzego Bujnickiego (1795)

Alojzy Bujnicki herbu Łabędź (ur. 1764, zm. 14 lipca 1831 roku w Twierdzy Dyneburg) - jeden z dowódców powstańczej siły zbrojnej w powiecie dziśnieńskim w czasie powstania listopadowego, zastępca Walentego Brochockiego.

Ojcem Alojzego był Piotr Bujnicki - sędzia ziemski połocki w latach 1771-1789. Natomiast jego stryjecznym bratem był Kazimierz Bujnicki. W latach 1791/92 Alojzy był deputatem witebskim do Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa LitewskiegoAndrzej Rachuba, Przemysław P. Romaniuk, Deputaci Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego. 1697-1794. Spisy, T. 2, Warszawa 2004, s. 398.Jan Ciechanowicz, Rody rycerskie Wielkiego Księstwa Litewskiego, T. 4, Rzeszów 2001, s. 193. Wziął udział w wojnie polsko-rosyjskej w obronie Konstytucji 3 maja. W stopniu rotmistrza dowodził ochotniczym oddziałem szlachty z okolic Połocka, włączonym pod Wilnem do wojska regularnego. W późniejszych latach był marszałkiem szlachty powiatu dziśnieńskiego. W latach 1797–1830 w swojej posiadłości w Zaborzu koło Głębokiego organizował coroczne spotkania towarzyskie, których uwieńczeniem były amatorskie przedstawienia teatralne. Był nie tylko organizatorem teatru i wystawianych w nim spektakli (w których także występował), ale również dyrektorem tamtejszego Towarzystwa Dobroczynności.