Ekologia i zachowanie Salangany papuaskie stwierdzano w różnych środowiskach od poziomu morza do 2400 m n.p.m. Większość stwierdzeń pochodzi z wyżyn. Salangany papuaskie zdają się szeroko rozpowszechnione, jednak rzadkie. Ich zasięg jest słabo poznany, podobnie jak wymagania środowiskowe. Żerują w grupach liczących 20–30 osobników. Zwykle latają bardzo wysoko (według Randa poza zasięgiem broni palnej). Niekiedy żerują niżej, nad mokradłami, często w towarzystwie krótkosterników nowoginejskich (Mearnsia novaeguineae), czasami z salanganami jednobarwnymi (A. vanikorensis). Echolokacja u salangan papuaskich nie wyróżnia się względem tej u innych ptaków zdolnych do echolokacji. Wydają z siebie dźwięki brzmiące jak podwójne kliknięcia, z czego każde składa się z dwóch pulsujących dźwięków oddzielonych krótką przerwą od 15 do 22 milisekund. Drugie kliknięcie jest głośniejsze od pierwszego. Nietypowa jest okoliczność posługiwania się echolokacją u salangan papuaskich: używają jej na zewnątrz późną nocą, nie jak inne ptaki wyłącznie wewnątrz jaskiń lub podczas wlatywania i wylatywania z nich o świcie lub zmierzchu. Tarburton (2018) opisał dwa inne dźwięki, które zapisał jako chitty chew chew i, wydawane podczas szybkich pościgów, ditdee de deer (transkrypcja anglojęzyczna).