Władysław Szafer podzielił historię botaniki w Polsce na dziesięć okresów. Okresy I-III odpowiadają rozwojowi botaniki w innych krajach (ściśle powiązane z medycyną i farmacją), kiedy polska nauka stała niżej niż w krajach Europy Zachodniej. Kolejne są już specyficznie polskie (związane są z historią Polski), zaś trzech ostatnich Szafer nie opisał, ponieważ opisywanie ich historii byłoby „przedwczesne” (1967).
Okresy:
Okres pierwszy (czas nieokreślony) – wiedza botaniczna obejmuje ludowe nazwy roślin ważnych (użytecznych bądź szkodliwych) dla człowieka. Okres średniowieczny (od XIV do początku XVI w.) – główne ośrodki: miasta śląskie, Kraków, Królewiec (częściowo); wiedza często gromadzona jako glossy na marginesach kodeksów medycznych (najczęściej polskie nazwy roślin); najważniejsze zapiski na kartach Herbariusa z 1485 r. (obserwacje fenologiczne dla Krakowa); przedstawiciele: Jan Stanko, Konrad Gesner, Jan Wels (?-1498). Okres odrodzenia (początek XVI do XVII) – początkowo cechy botaniki średniowiecznej – przedstawiciele: Szymon z Łowicza (ok.