Bezpośredni twórcy podstawowej mechaniki kwantowej, nieuwzględniającej efektów relatywistycznych to: Werner Heisenberg, który w 1925 roku opublikował mechanikę macierzową (równanie Heisenberga); Erwin Schrödinger, który rok później niezależnie sformułował mechanikę falową (równanie Schrödingera); Max Born, który w 1926 roku podał poprawny, probabilistyczny sens funkcji falowej obecnej w powyższym równaniuPostulat Borna bywa nazywany interpretacją, jednak nie jest to hipotetyczna, subiektywna interpretacja w takim sensie jak interpretacje kopenhaska, zmiennych ukrytych czy Everetta..
Jednolitą i ścisłą postać nadali tej teorii Paul Dirac i John von Neumann w latach 30., odwołując się do analizy funkcjonalnej – konkretniej teorii spektralnej operatorów na przestrzeni Hilberta. Ten poczet uczonych budował na pracach szeregu poprzedników jak Max Planck, Albert Einstein, Niels Bohr, Arnold Sommerfeld i Louis de Broglie, których wyniki bywają nazywane wczesną teorią kwantów. Relatywistyczną wersję mechaniki kwantowej stworzyli między innymi Oskar Klein, Walter Gordon i Paul Dirac, a Richard Feynman podał nowy, lagranżowski i wariacyjny formalizm, który okazał się skuteczny w kwantowaniu pól.