Barszczewska przyjaźniła się również z Gabrielą Lucyńską.
W Warszawie Barszczewska debiutowała w 1887 na scenie Teatru Letniego w Ogrodzie Saskim w kreacji Pani de Nohan w Mężu na wsi. Wystąpiła 20 września 1887 w Teatrze Rozmaitości w roli Marii Letelière w komedii Emila Augiera Rodzina Fourchambault. Przyjęto ją do zespołu Warszawskich Teatrów Rządowych, w którym grała (głównie w komediach i melodramatach) aż do przejścia na emeryturę 1 lipca 1914. Ceniono ją za tonację głosu i kreację postaci scenicznych. Łącznie zagrała w około 200 rolach mniej eksponowanych, które nie zapadały w pamięć krytyki i publiczności.
Mieszkała przy Alejach Jerozolimskich 25 m. 5, a następnie na drugim piętrze w oficynie kamienicy przy ul. Hożej 32. Po śmierci Zofii Noiret wolny pokój zajęła siostra Wandy, Karolina Bobrowska.
Na emeryturze Barszczewska występowała rzadko. Poza tym uczyła deklamacji i zajmowała się tłumaczeniami dramatów z języka francuskiego (m.in. przełożyła na polski Szczęście małżeńskie Albina Valabregue).
Zmarła w mieszkaniu przy ul. Hożej. Pochowano ją na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera D-3-22,23). Przez lata na jej płycie nagrobnej widniał błędny rok urodzenia.