W latach 1984–1989 stał na czele Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa. Przyczynił się do rozwoju indonezyjskiej polityki językowej; odegrał ważną rolę w reformie ortografii indonezyjskiej i wypracowaniu tzw. udoskonalonych norm pisowni (Ejaan yang Disempurnakan, EYD). Oprócz tego zajmował się ustalaniem rodzimej terminologii indonezyjskiej, z wykorzystaniem zasobów klasycznego języka malajskiego i miejscowych języków Indonezji. Był znany z dążeń purystycznych; chociaż proponował zastępowanie wyrazów obcych wyrazami lokalnymi, to sam jednak twierdził, że nie ma nic przeciwko eufonicznym zapożyczeniom językowym. Wiele promowanych przez niego wyrazów utrwaliło się w słownictwie języka indonezyjskiego, np. lugas, canggih, pemirsa. Jako dyrektor Pusat Pembinaan dan Pengembangan Bahasa doprowadził do sporządzenia dwóch fundamentalnych publikacji: słownika języka indonezyjskiego (Kamus Besar Bahasa Indonesia, 1988) oraz normatywnej gramatyki (Tata Bahasa Baku Bahasa Indonesia, 1988).