Andrzej Fedukowicz (ur. 7 listopada 1875 w Dzienisowie, zm. 4 marca 1925 w Żytomierzu) – polski duchowny rzymskokatolicki, szambelan papieski, ofiara prześladowań komunistycznych.

Życiorys W Imperium Rosyjskim Studiował w Seminarium Duchownym diecezji łucko-żytomierskiej oraz na Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie uzyskał stopień magistra teologii. 1 marca 1903 w Petersburgu otrzymał święcenia prezbiteriatu. Od 1904 był katechetą oraz prefektem rządowych gimnazjów męskich i żeńskich w Żytomierzu. W latach 1915–1917 kanclerz kurii diecezji żytomierskiej. Oprócz działalności duszpasterskiej aktywnie angażował się w działania stowarzyszeń społecznych, w tym nielegalnego stowarzyszenia Oświata, które kształciło polską młodzież w duchu narodowo-patriotycznym.

Od 1917 pracował przy katedralnej parafii św. Zofii w Żytomierzu (według różnych źródeł od 1917 jako proboszcz lub początkowo jako wikariusz i od 1920 jako proboszcz). Ponadto od 1917 był wicedziekanem dekanatu żytomierskiego oraz kanonikiem żytomierskiej kapituły katedralnej.