Walczył na Froncie Północno-Zachodnim, Południowo-Zachodnim, Stalingradzkim, Południowym, 4 Ukraińskim i 1 Białoruskim. Dowodzone przez niego jednostki brały udział m.in. w walkach o Charków, operacji woronesko-woroszyłowgradzkiej, bitwie pod Stalingradem, wyzwalaniu Donbasu, Melitopola, południowej części Lewobrzeżnej Ukrainy i Krymu, wyzwalaniu Białorusi i Polski, operacji pomorskiej i berlińskiej. Wykonał 140 lotów bojowych samolotami I-16, Jak-1, Jak-9 i Jak-3, stoczył 31 walk powietrznych, w których strącił osobiście 4 i w grupie 4 samoloty wroga.
Po wojnie do marca 1946 w stopniu generała majora lotnictwa dowodził korpusem, w 1948 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego, od lutego do grudnia 1948 był zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, a od grudnia 1948 do czerwca 1949 pomocnikiem dowódcy 14 Armii Powietrznej w Karpackim Okręgu Wojskowym. Od czerwca 1949 do maca 1952 był pomocnikiem dowódcy 24 Armii Powietrznej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od marca 1952 do kwietnia 1961 dowodził 48 Armią Powietrzną w Odeskim Okręgu Wojskowym, w 1960 otrzymał stopień generała pułkownika lotnictwa, w kwietniu 1961 został zwolniony ze służby. Był członkiem KC Komunistycznej Partii Mołdawii, 1955-1959 pełnił mandat deputowanego do Rady Najwyższej Mołdawskiej SRR 4 kadencji.