Udział 13 Dywizji Pancernej był szczególnie koszmarny. Dwa przejazdy o łącznej długości 400 kilometrów wystarczyły, aby siła bojowa dywizji spadła do 50% etatu dla czołgów M4 Sherman, zanim dotarły one na pole bitwy.. Całkowicie wyczerpana dywizja została natychmiast rzucona do akcji 10 kwietnia przez dowódcę XVII Korpusu Powietrznodesantowego gen. Matthew Ridgwaya, który pod naciskiem dowódcy armii Courtneya Hodgesa dążył do tego, aby przyspieszyć operacje, dlatego nakazał okrążenie i „zniszczenie” sił niemieckich. Dowódca dywizji, gen. John Wogan i jego podwładni przyjęli ten rozkaz dosłownie. Komunikacja między pododdziałami gwałtownie się popsuła, a dywizja została powstrzymana. Nie udało się osiągnąć celów na czas, a czołgi zostały wyprzedzone przez amerykańskie dywizje piechoty. Wogan został poważnie ranny przez niemiecki ogień karabinowy w pobliżu blokady drogowej i zastąpiony przez gen. Johna Millikina.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa o Zagłębie Ruhry · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.