W 1890 r. parafia należąca do dekanatu wołkowyskiego liczyła 1612 wiernych. Pierwszym właścicielem Strubnicy był wymieniany w dokumencie z 1413 roku Michał Goliginowicz, protoplasta rodu JundziłłówJan Glinka, Ród Klausucia w wiekach XIII – XVI : ze studiów nad kształtowaniem się i różnicowaniem społecznym bojarstwa litewskiego, „Studia Źródłoznawcze” t. 4, 1959, s. 87, 96. Następnie stanowił własność Jagiellonów, m.in. królowej Bony i jej syna Zygmunta Augusta. W XVII wieku należała do wielu właścicieli wywodzących się z drobnej szlachty i bojarów. Pod koniec tego stulecia kontrolę nad nią przejęła rodzina Komajewskich herbu Trąby. Z ich rąk w pierwszej połowie XVIII wieku przeszła na rzecz Jerzego Sienno-Siennieńskiego, który sprzedał go marszałkowi starodubowskiemu Janowi Tadeuszowi Bispingowi, Od tej pory majątek był własnością rodziny Bispingów. Władali nim kolejno: Adam Bisping, Kamil Bisping, Jan Bisping, Józef BispingMoje wspomnienia w Massalanach spisane. Pamiętniki Jan Ordynata Bispinga 1842–1892, oprac. wstęp i przypisy Jerzy Z. Pająk, Jerzy Szczepański, Kielce 2017 – tom 8 serii „Kresy w polskich pamiętnikach i listach (1795–1918)”,. Ostatnim jego właścicielem był senator RP Kazimierz Bisping.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Strubnica · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.