Na początku 1917 był w grupie doradców opiniujących projekty utworzonej przez Polaków – Tymczasowej Rady Stanu, został inspektorem szkolnym i przeniósł się z Lublina do Warszawy. Został szefem, powstałej na bazie lubelskiego Referatu Szkolnego, Sekcji w Departamencie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W styczniu i lutym 1918 Departament przekształcił się w Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a Żłobicki, na mocy decyzji ministra Antoniego Ponikowskiego, pozostał na dotychczasowym stanowisku. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w listopadzie 1918 minister WRiOP powołał Żłobickiego do pracy w Ministerstwie na stanowisko dyrektora I Departamentu – Szkolnictwa Ogólnokształcącego. W 1921 podlegały mu wydziały: Wychowania Przedszkolnego, Szkolnictwa Powszechnego, Szkolnictwa Średniego, Seminariów, Oświaty Pozaszkolnej i Wydawnictw. Departamentem I Ministerstwa WRiOP kierował w latach 20. i 30. XX wiekuSprawozdanie XVII Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku za rok szkolny 1929/30.. Funkcję dyrektora departamentu sprawował do stycznia 1931Joanna Sadowska, Jędrzejewiczowska reforma oświaty w latach 1932–1933, Uniwersytet w Białymstoku Instytut Historii, s. 53.. W 1932 włączył się w prace nad wdrażaniem reformy oświatowej, tzw. jędrzejewiczowskiej.