W październiku 1941 otrzymał zadanie formowania nowego, 609 pułku lotnictwa myśliwskiego, którego został dowódcą. Jesienią 1942 doznał udaru mózgu, wskutek czego mocno pogorszył mu się wzrok. W listopadzie 1942 został wyznaczony zastępcą dowódcy ponownie sformowanej 259 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 7 Armii Powietrznej, później był zastępcą dowódcy kolejno 258, 161 i 201 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego. W czerwcu 1944 został zastępcą dowódcy 324 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego na Froncie Karelskim, na tym stanowisku brał udział w operacji świrsko-pietrozawodskiej. 22 października 1944 odniósł swoje ostatnie zwycięstwo. W grudniu 1944 jego dywizja została wycofana z frontu i włączona w skład Sił Powietrznych Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, w związku z czym już do końca wojny nie brał więcej udziału w walkach. Łącznie podczas wojny wykonał 310 lotów bojowych i stoczył ok. 40 walk powietrznych, w których strącił osobiście 13 i w grupie 10 samolotów wroga. Po wojnie służył na dowódczych stanowiskach w Siłach Powietrznych Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, w kwietniu 1950 został dowódcą 16 Gwardyjskiej Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego Sił Powietrznych Okręgu Północnego (rejon Murmańska), od listopada 1952 studiował w Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, jednak w grudniu 1953 został zwolniony do rezerwy z powodu ciężkiej choroby.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Leonid Galczenko · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.