W 1916 roku udała się do Kalifornii, aby odwiedzić swoją agentkę, Beatrice deMille i podczas tego pobytu zdecydowała się podjąć pracę scenarzystki dla wytwórni Lasky Feature Play Film. Według Evelyn Flebbe Scott, córki Dix, pisarka zrobiła to dla zabawy. W innym źródle można natomiast znaleźć informację, że motywacja miała charakter finansowy – mąż Dix, Niemiec z pochodzenia, miał problemy z utrzymaniem rodziny w czasie wojny. Dix odniosła sukces w nowym zawodzie. Pisała szybko, była znana z tworzenia wyrazistych postaci historycznych, miała też talent do scen przemocy. Choć scenopisarstwo było jej głównym zajęciem, zdarzało jej się też pełnić inne, bardzo różnorodne role na planie (było to typowe dla okresu kina niemego) – bywała asystentką reżysera, statystką, techniczką oświetlenia i montażystką. Nie prowadziła życia gwiazdy i nie miała olśniewającego wizerunku. Obracała się w małym kręgu towarzyskim i wolała budować swoją karierę na pracy i talencie, nie na znajomościach. Była szanowana i uważana za rzetelną, czuła dumę ze swojego rzemiosła i wkładu w rozwój sztuki filmowej.