Prowadził badania m.in. nad związkiem pomiędzy tatuowaniem ciała a zachowaniami przestępczymi czy badał na ochotnikach problematykę zadławienia, ale najbardziej znany jest z badań nad powieszeniem i jego fizjologicznymi skutkami. W 1904 r. opublikował monografię z badań nad powieszeniem, która wzbudziła międzynarodowe uznanie i była szeroko cytowana m.in. dzięki eksperymentom, w których autor sam się powiesił, by móc opisać zjawiska, jakie towarzyszą człowiekowi w stanach przedśmiertnych związanych z powieszeniem. Minovici przeprowadził łącznie kilkanaście eksperymentów, w których sprawdzał różne pozycje węzła na szyi zarówno w przypadku powieszenia na leżąco, jak i w pozycji pionowej.
Ponadto Minovici przyczynił się do redukcji bezdomności i żebractwa w Bukareszcie. Na początku XX w. w tym mieście żyło ok. 15 tys. takich ludzi, a pięcioletnim wysiłkiem Minoviciego, w tym powołaniem w 1906 r. towarzystwa prowadzącego leczenie chorych, znajdowanie pracy bezrobotnym i demaskowanie oszustów udających chorobę, doprowadził do zmniejszenia tej liczby do 2 tys.